De nieuwe realiteit van zorgbemiddeling

In de zorgsector is iets dat er al langer sluimerde nu echt zichtbaar: de manier waarop zorg­professionals ingezet worden verandert. De klassieke route waarbij zzp’ers (zelfstandigen zonder personeel) eenvoudig via bemiddelaars worden ingehuurd, staat onder druk — en steeds vaker wordt er gekeken naar inzetten via detachering. Maar: het omzetten van zzp-bemiddeling naar detachering is geen simpele switch. Waarom niet? Wat verandert er? En welke rol speelt de zzp’er zelf in dit verhaal?

1. Wat is er aan de hand?

Een aantal belangrijke signalen:

• In sectoren zoals de zorg, kinderopvang en thuiszorg is het aantal zzp’ers afgenomen: in de periode november 2024 tot en met juli 2025 daalde in de thuiszorg het aantal zzp’ers per saldo met circa 2.570 personen, bijna 8%.

• Een onderzoek onder zzp’ers in de zorg toont: één op de vijf verwacht binnen het komende jaar te stoppen als zzp’er, vanwege de dreiging van strengere handhaving van regels rond schijnzelfstandigheid.

• Tegelijk is het aandeel detachering (werknemer via detacheringsbureau) in de arbeidsbemiddeling relatief stevig: in een marktonderzoek werd geschat dat tussen 1,6% en 2,0% van de werkzame beroepsbevolking in Nederland gedetacheerd is.

• De markt voor zowel zzp-bemiddeling als detachering kende recent een aanzienlijke terugloop ten opzichte van het voorgaande jaar (ca. 15% lager vraag) maar er wordt voorzichtig herstel gezien.

Kortom: de klassieke zzp-route wordt minder vanzelfsprekend, de druk op detacheringsconstructies groeit, en opdrachtgevers moeten keuzes maken in een nieuwe realiteit.

2. Waarom is detachering aantrekkelijk — en tegelijk lastig?

Voor opdrachtgevers (zorginstellingen) en bemiddelings-/detacherings­bureaus valt er veel te zeggen voor detachering:

Voordelen:

• Minder risico op schijnzelfstandigheid: bij zzp’er bestaat het risico dat deze in feite meer werkt als werknemer, met alle juridische en fiscale gevolgen.

• Meer continuïteit en beheersing: een gedetacheerde medewerker is in dienst bij het bureau, waardoor de opdrachtgever minder zaken zelf hoeft te regelen (loonadministratie, verzekeringen, etc.).

• Flexibele maar gecontroleerde inzet: de opdrachtgever kan toch flexibel personeel inhuren zonder direct moeten vastleggen in vaste dienstverbanden.

Maar: er zijn ook uitdagingen:

• Kosten zijn hoger: een gedetacheerde kost doorgaans meer (loon + werkgeverslasten + bureau-marge) dan een zzp’er inhuur.

• Contractuele en administratieve complexiteit: detachering vereist dat het bureau een arbeidsovereenkomst aangaat met de gedetacheerde, en dat de opdrachtgever en het bureau zich houden aan cao’s, inlenersbeloning, etc.

• Voor de bemiddelings-/detacheringsorganisatie: wissel van pure bemiddeling (zzp) naar detachering betekent vaak andere organisatie, andere back-office, andere risico’s.

3. Waarom willen zzp’ers vaak niet over naar detachering?

Dit is een kernpunt: veel platforms of bemiddelaars willen de stap maken van zzp-bemiddeling naar detachering, maar stuiten op weerstand bij de zzp’er zelf. Hier zijn de belangrijkste redenen:

• Vrijheid en autonomie: Uit onderzoek blijkt dat zelfstandigen in de zorg primair kiezen voor het zzp’erschap vanwege flexibiliteit, eigen regie over de uren en opdrachten. In het onderzoek onder zzp’ers in de zorg zei een zzp’er bijvoorbeeld: “Door de onduidelijkheid van de Wet DBA zijn de zorgorganisaties niet te overtuigen om mij in te huren als zzp’er. Ik ben dan een soort gedwongen om in loondienst te werken.”

• Risicoperceptie: Sommigen merken op dat de stap naar detachering voelt als ‘werknemer worden’, met minder zelfstandigheid, meer vastigheid en wellicht minder beloning of flexibiliteit.

• Marktpositie en tariefdruk: Zzp’ers kunnen vaak hogere uurtarieven vragen, of op zijn minst vinden zij dit mogelijk. Bij detachering wordt vaak rekening gehouden met loon, werkgeverslasten en marges, waardoor het tarief dat bij de opdrachtgever neerkomt anders wordt.

• Cultuur- en mindsetverschil: Een zelfstandige heeft vaak andere verwachtingen (bijv. eigen klanten, opdrachtgevers, keuzevrijheid) dan iemand in dienst via een detacheringsbureau. De overgang vraagt dus een andere mindset.

4. Wat houdt organisaties tegen bij de overstap?

Voor bedrijven of bemiddelingsbureaus die van zzp-bemiddeling naar detachering willen, komen deze praktische obstakels vaak voor:

• Wet- & regelgeving: Bijvoorbeeld regels rond de erkenning van zelfstandig ondernemerschap vs werknemer (zoals de Wet DBA in Nederland), het rechtsvermoeden van werknemerschap bij langdurige inzet bij één opdrachtgever, enzovoorts.

• Nieuwe financiële en administratieve lasten: Het detacheringsbureau moet zorgen voor loonbetaling, sociale verzekeringen, werkgeverslasten, etc. Een stap omhoog in infrastructuur.

• Accepteren door zzp’er: Zoals gezegd, de professional moet bereid zijn om via een andere constructie te werken. En die bereidheid is vaak niet vanzelfsprekend.

• Tariefstructuur en marges: Het tarief dat de opdrachtgever accepteert zal wellicht omlaag moeten of de marge van het bureau omhoog, anders wordt het financieel lastig.

• Markttransitie en communicatie: Zowel opdrachtgevers, professionals als bemiddelaars moeten meebewegen in de nieuwe werkelijkheid — dat vraagt strategie, communicatie en vaak cultuurverandering.

5. Implicaties voor de zorgbemiddeling

Voor organisaties in de zorgbemiddeling (zoals jullie) betekent dit het volgende:

• Wanneer je nu nog sterk leunt op zzp-bemiddeling, moet je je realiseren dat de doelgroep (zzp’ers) van mindset verandert, regelgeving scherper wordt en opdrachtgevers voorzichtiger.

• Om succesvol te zijn in detachering moet je niet alleen de contractvorm aanpassen, maar ook de waarde propositie: voor de professional (zzp-er / gedetacheerde) én voor de opdrachtgever (zorginstelling). Denk aan flexibele roosters, aantrekkelijke arbeidsvoorwaarden, transparantie over marges, loopbaanperspectief, etc.

• De disentanglement tussen zzp-bemiddeling en detachering biedt kansen: wie vroeg schakelt, kan zich positioneren met nieuwe modellen (bijv. hybride: zelfstandig + detachering of ‘deta-vast’ modellen) en nieuwe proposities.

• Het is noodzakelijk om het perspectief van de zzp’er mee te nemen: autonomie, keuzevrijheid, ondernemerschap zijn kernwaarden — en elke verandering moet daarop aansluiten, anders verlies je de professional.

• Voor opdrachtgevers: de nadruk zal sterker liggen op betrouwbare contractvormen, compliance, kwaliteit en continuïteit. Een detacheringsconstructie kan helpen dit te waarborgen — maar de organisatie die het bemiddelt moet erop ingericht zijn.

6. Voorbeelden & opties

Enkele modellen of benaderingen die je kunt overwegen of die opkomen:

• Deta-vast: Een model waarbij de gedetacheerde uiteindelijk naar vaste dienst bij de opdrachtgever kan gaan. Het geeft zekerheid voor professional en opdrachtgever. Volgens cijfers gebruikt 41% van de detacheerders zo’n constructie.

• Hybride zelfstandigenmodel: ZZP’ers behouden autonomie, maar werken via een platform of back-office die de administratieve lasten uit handen neemt. Dit sluit aan bij het zzp-gevoel én de behoefte van opdrachtgevers aan minder risico.

• Focus op propositie voor de zzp’er: Betere beloning, keuzevrijheid, ondersteuning (zoals opleiding, coaching), aantrekkelijkere contractvoorwaarden — zodat de stap naar detachering voor een zzp’er logisch wordt.

• Technologie + staffing-platform: Bemiddelingsorganisaties kunnen technologie inzetten om de overgang soepel te maken: bijvoorbeeld matching, planning, back-office, compliance-tools, transparantie over marges.

7. Conclusie

De nieuwe realiteit in de zorgbemiddeling is geen kleine verandering, maar een verschuiving in fundament: wie zzp’ers wil inzetten, wie flexibel personeel zoekt, moet rekening houden met strengere regelgeving, veranderende wensen van de professional én een markt waar detachering steeds prominenter is.
Voor jullie organisatie betekent dit: niet alleen de constructie (zzp vs detachering) aanpassen, maar vooral de waarde­propositie herijken — voor zowel de professional als de opdrachtgever — én de organisatie erachter inrichten op snelheid, flexibiliteit en kwaliteit.

De stap van zzp-bemiddeling naar detachering is dus geen automatische, maar eerder een strategische beweging. Wie hem goed maakt, kan een sterke positie innemen in de veranderende markt.
Wie hem half maakt, loopt het risico achter te blijven — met zzp’ers die vertrekken of opdrachtgevers die kiezen voor andere constructies.